Konu: Karadeniz çaresiz

[Mavi-Masal]

Beş yaşındaydı henüz Ayşe annesini kaybettiğinde,
Kanser demişlerdi, fakat bilmiyordu neydi bu kanser,
Çok ama çok kötü birşeydi annesini ondan aldığına göre..
O annesini hep hasta gördü.
Hep hastane kapılarında bekledi yaşı küçüktü daha almıyorlardı içeri.
Doktor amcalar annesinin çok az vakti kaldığını anladıklarında,
Bir gece annesine sarılıp uyudu küçük Ayşe.
Çünkü çok yalvarmıştı doktor amcalara bir gece son bir gece
annemle kalayım diye...
O annesine sarılıp doyamadan uyuduğu gece annesiyle geçirdiği son gece oldu
Ayşenin.
Ertesi gün evine gitti küçük kız.
Annesinin cenazesi geldi dağ köyündeki evlerine.
Dağ köyünün evinde feryat,
sen beni gömmeliydin diye ağlayan dedesi Ayşenin,
Ve kimbilir kaç canı daha kansere kurban verip,
şimdi Ayşenin annesine son görevlerini yapmak için toplanmıştı köylüler.
Çaresizlikle...
Karadeniz,
Hırçın çocuğu Kazım abisini de birkaç ay önce toprağa vermişti.
Ayşenin yüreğinde acı,
gözünde hep yaş var artık.
Karadeniz ağlayan adam.
Karadeniz çaresiz...


Hatice Yalçın/ Ayşe ye...

[Ares]

Olması gereken olmuştur... Hep öyle degilmidir gereken oldugunda ellerden hiç bir şey gelmez

Cağresizligin tam dibi sanırsam...
Güzel bir yazı imiş Mavi-Masal
Sitemize hoşgeldiniz yazılarınız ile...

(Şer gibi gözükenlerde hayra cıkabilir.)

[tubi]

karadeniz çok kişinin canını aldı.. iç burkucu olmuş.. gerçekler hep böyle.. kazım koyuncu için ağlamıştım.. tüm türkiye gibi.. ayşeler içinde ağladık.. hayat acımasız.. insanlar dahada acımasız..

[Mavi-Masal]

Yorumlarınız için teşekkürler...
Bizde var olan bir yerleşik yargı var; yolunda gitmeyen şeylerde;  ya birilerinin ölmesini yada birilerinin! gelmesini bekleriz... Biz beklerken nice Ayşe'lere olanlar olur...