ne kadar yanlızız aslında....etrafımızda ki bir çok insan bize özenirken(!)aslında ne kadar düşkün durumdayız....herkese yardım ederken bir kendimize yardım edememek ne kadar acı...herkese buda gecer üzülme,değmez derken bunun tek kelimesini bile kendimize söyleyememiz ne kadar kötü....
arkanıza yaslanıp düşünün bi saniye...
bu güne kadar bir çok kişinin kucağınıza yatıp ağladığını sizden teselli beklediğini hatırlayacaksınızdır....onlara sölediğiniz sözlerde pek farklı değildir aslında...."buda gecer,üzülme,hiç bir sey senden değerli değil,vardır bir hayır,bu gün elbet biticek sen yarınını düşün,güçlü olmalısın....vs"
yada kucağınızda ağlayan insanların sizi dışardan nasıl gördüklerini bi düşünün...hep size özendiklerini ona güçlü ol ağlama!dedikçe keske senin gibi olsam dediklerini....peki ya gercekten onların gördüğü gibi güçlümüsünüz(?)
kendinizi kandırmayın boşuna DEĞİLSİNİZ!!!
sizin tek farkınız önceleri o kadar çok ağlamıssınız ki baskalarının kucaklarında artık sizin göz yaslarınıza tahammül edebilecek bir dostunuz kalmamış....o yüzden göz yaslarınızı gece yarıları yastığınıza akıtır olmussunuz gecenin karanlığı tüm çirkinlikleri örttüğü gibi göz yaslarınızıdsa örter olmus...işte bu yüzden güçlü olduğunuzu sanıyorlar....
siz düşmeye alışmıssınız....canınız yandığında ağlamak yerine bir AHHHH deyip geciştiriyorsunuz....peki nereye kadar böyle gidecek...ne zaman pes deyip yeniden kucağında ağlayabileceğiniz bir dost arayacaksınız....
hadi ama kabul edin...korkuyorsunuz....güçsüz görünmek sizi endişelendiriyor...kabul edin siz güçlü görünmeyi seviyorsunuz aslında çok güçsüz olduğunuzu bile bile....
oynadığınız oyunun sizde farkındasınız...
bu oyunun ne zaman biteceğine karar vermek sizin elinizde....göz yaslarınızı ne zaman dostunuzun kucağına bırakacağınızı siz biliyorsunuz...
ama unutmayın....
bu bir masal....ve masallar her zaman mutlu sonla bitmez...
İLAY YAYDEMİR
Mayıs 26, 2006, 12